කතන්දර පැදුර -අංකුර පරපුරට නොපැළවූ බීජයේ රහස!
නොපැළවූ බීජයේ රහස!
බොහෝ ඈත අතීතයේ, සරුසාර වනාන්තරවලින් වටවුණු සුන්දර ්රාජධානියක් තිබුණා. ඒ රාජධානියේ පාලකයා වුණේ ගස්වැල්වලට, මල්වලට වගේම ස්වාභාවික පරිසරයට පණ වගේ ආදරය කරපු මහලු රජතුමෙක්. රජතුමාට දරුවන් සිටියේ නැහැ. තමන්ගෙන් පස්සේ මේ සුන්දර රාජධානිය පරිසරයට ආදරය කරන, සත්යගරුක දරුවෙකුට භාර දෙන්න රජතුමා තීරණය කළා.
දවසක් රජතුමා රාජධානියේ ඉන්න අවුරුදු 12ට අඩු සියලුම දරුවන්ට මාලිගාවට එන්න කියලා අණ කළා. නගරයේ හිටපු දුප්පත් පුංචි පිරිමි ළමයාත් හරිම ආසාවෙන් මාලිගාවට ගියා. මේ පුංචි දරුවා ගෙවත්තේ පැළ හැදෙන හැටි, කුරුල්ලෝ ඉගිලෙන හැටි දිහා පැය ගණන් බලාගෙන ඉන්න හරිම කුතුහලයෙන් පිරුණු දරුවෙක්.
රජතුමා දරුවන් සියලු දෙනාටම කුඩා මල් බීජය බැගින් බෙදා දුන්නා.
"දරුවනේ, මේ බීජය අරන් ගිහින් පසෙහි පැළ කරලා, ආදරයෙන් සාත්තු කරන්න. මාස හයකට පස්සේ ඔබ හැමෝම තමන් වවාගත්ත මල් පෝච්චියත් අරගෙන නැවත මාලිගාවට එන්න ඕනේ. ලස්සනම, නිරෝගී මල වවාගෙන එන දරුවාට මගේ රාජධානියේ විශේෂ තැනක් හිමිවෙනවා!" රජතුමා පැවසුවා.
අර දුප්පත් පිරිමි ළමයත් හරිම පරිස්සමෙන් තමන්ගේ පුංචි බීජය ගෙදර අරන් ආවා. පෝච්චියකට සරුසාර පස්, කොම්පෝස්ට් පොහොර එකතු කරලා බීජය තැන්පත් කළා. දිනපතා නිසි ප්රමාණයට වතුර දුන්නා. හොඳින් හිරු එළිය ලැබෙන තැනකින් තිබ්බා. "කවදාද මගේ බීජයෙන් පුංචි අංකුරයක් එළියට එන්නේ?" ඔහු කුතුහලයෙන් බලා සිටියා.
සතියක් ගියා... සති දෙකක් ගියා... මාසයක් ගියා.
නමුත් එයාගේ පෝච්චියේ කිසිම පැළයක් ආවේ නැහැ.
"ඇයි මගේ බීජය පැළ නොවෙන්නේ? මම වතුර වැඩි කළාද? නැත්නම් පස් මදිද?" මේ දරුවා කල්පනා කළා. ඔහු පස් වෙනස් කරලා, නැවතත් ආදරයෙන් සාත්තු කළා. ඒත් පෝච්චිය හිස්වම තිබුණා.
සියලුම දරුවන් එකිනෙකට වෙනස්, සුන්දර මල් පෝච්චි දෝතින් අරගෙන මාලිගාවට රැස්වුණා. රතු, කහ, නිල් පාටින් මාලිගා මළුවම වර්ණවත් වෙලා තිබුණා. අර පිරිමි ළමය විතරක් හිස් පෝච්චියක් බිම තබාගෙන, බිම බලාගෙන හිටියා.මේ අතරේ අසල්වැසි ළමයි තමන්ගේ පෝච්චිවල උසට වැවුණු රෝස, අහස්නිල්, සහ රන්වන් පාට මල් ගැන උදම් ඇනුවා. "බලන්න! මගේ පෝච්චියේ ලස්සන මලක් පිපිලා! ඔයාගේ පෝච්චිය තාම හිස්නේ!" යාළුවෝ මෙයාට හිනාවුණා. මේ දුප්පත් පිරිමි ළමයට දුක හිතුණත් ඔහු අත්හැරියේ නැහැ. ඔහු නොපැළවූ බීජයට දිගටම සාත්තු කළා.
අවසානයේ මාස හය පිරුණා.
රජතුමා සෙමින් ඇවිද යමින් සෑම දරුවෙකුගේම මල් පෝච්චිය දෙස දැඩි අවධානයෙන් බැලුවා. නමුත් රජතුමාගේ මුහුණේ කිසිම සතුටක් තිබුණේ නැහැ. අවසානයේ රජතුමා අර දුප්පත් පිරිමි ළමය ළඟ නතර වුණා.
"පුතේ, ඔයාගේ පෝච්චියේ මලක් තබා පැළයක්වත් නැත්තේ ඇයි?" රජතුමා ඇසුවා.
මේ පුංචි දරුවා බියෙන් හා දුකෙන් රජතුමා දෙස බැලුවා."රජතුමනි, මම බීජය පස්වල තැන්පත් කළා. දිනපතා සෙවන සහ හිරු එළිය ලබා දුන්නා. ප්රවේශමෙන් වතුර දැම්මා. මාස හයක් තිස්සේ මම ගොඩක් උත්සාහ කළා. ඒත් මේ බීජය පැළ වුණේ නැහැ. මට සමාවෙන්න..." ඔහු සත්යය ප්රකාශ කළා.
එකපාරටම රජතුමාගේ මුහුණ සතුටින් බැබළුණා! රජතුමා දරුවාගේ කරට අතක් තබා මුළු මාලිගාවටම ඇසෙන සේ මෙසේ පැවසුවා:
"අද මට ලැබුණු එකම සැබෑ මල මේ පුංචි දරුවයි! දරුවනේ, මම එදා ඔබ සැමට ලබාදුන්නේ තම්බන ලද බීජ (Boiled seeds). තම්බපු බීජයකින් කිසිදිනෙක පැළයක් එන්න විදිහක් නැහැ! අන් අයගේ මල් පෝච්චිවල තිබෙන ලස්සන මල්, වෙනත් බීජ දමා වවාගත් ඒවායි. ඔබ සත්යය සඟවා මාව රවටන්න උත්සාහ කළා. නමුත් මේ දරුව පරාජය හමුවේ වුවත් සත්යයට සහ ස්වාභාවික ධර්මතාවයට ගරු කළා!"
රජතුමා මෙම දරුවාගේ සත්යවාදී බව සහ පරිසරයට ඇති ආදරය අගය කරමින් ඔහුව රාජධානියේ අනාගත නායකයා ලෙස තෝරාගත්තා.
🌱 අංකුර පරපුරට පුංචි පණිවිඩයක්:ස්වාභාවික ලෝකය සහ විද්යාව අධ්යයනය කිරීමේදී වගේම ජීවිතයේදීත් වඩාත්ම වැදගත් වන්නේ සත්යවාදී බව, කුතුහලය සහ නොපසුබට උත්සාහයයි. සත්යයට ගරු කිරීම සෑම විටම විශිෂ්ට ප්රතිඵල ලබා දෙයි!
Comments
Post a Comment